O ΟΡΙΣΜΟΣ του προέδρου!

Σαν σήμερα, τέσσερα χρόνια πριν, στον προεδρικό θώκο του τριφυλλιού κάθισε για πρώτη φορά ο Νικόλας Πατέρας. Σε πολλούς, πιθανότατα και στον ίδιο, θα μοιάζουν με αιώνες με όλα όσα έχουν συμβεί στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Είναι όμως ΜΟΛΙΣ τέσσερα χρόνια. Θυμηθείτε απλά πως ήταν τότε το τριφύλλι και πως είναι τώρα. Γιατί πάλευε τότε και για τι τώρα.  

Η ουσία λοιπόν είναι μία και δεν αλλάζει ακόμη και από τους επηρεασμένους από τους παπαγάλους, επικριτές του που τόσα ξέρουν τόσα λένε. Ήταν η περίοδος εκείνη που ο Παναθηναϊκός ένοιωσε ισχυρός διοικητικά και τη δύναμη αυτή την κατάλαβαν εχθροί και φίλοι. Άλλωστε, λεφτά ξοδεύτηκαν πολλά επί προεδρίας Πατέρα, όμως λεφτά είχαν ξοδευτεί και σε κάποιες περιόδους επί Βαρδινογιάννη. Άρα δεν είναι εκεί το θέμα όπως ηθελημένα το πάνε οι γνωστοί – άγνωστοι.

Η (τεράστια) διαφορά ήταν ότι χάρη στις κινήσεις και την τρέλα του συγκεκριμένου ανθρώπου ο Παναθηναϊκός είχε κάποια πράγματα που τα… αγνοούσε τις προηγούμενες χρονιές. Φωνή και σεβασμό στα θεσμικά όργανα και ΥΓΕΙΑ στην κερκίδα. Διότι ο Πατέρας έβλεπε τους οπαδούς του Παναθηναϊκού (και ειδικά τους οργανωμένους) ως ΟΠΛΟ και ΑΣΠΙΔΑ της ομάδας και όχι σαν (φανταστικούς) εχθρούς. Καθόταν και συζητούσε επί ώρες μαζί τους ώστε από κοινού να σπρώξουν τον Παναθηναϊκό στο δρόμο προς τη δόξα. Τον ένοιωθαν ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ και όχι ΑΠΕΝΑΝΤΙ. Το ίδιο φυσικά και οι παίκτες.

Όλη αυτή η χημεία έδωσε στον Παναθηναϊκό μια απίστευτη αύρα και δυναμική η οποία ΜΟΝΟ εκ των έσω μπορούσε να χαλάσει. Και χάλασε. Δεν χρειάζεται να λέμε περισσότερα, δεν χρειάζεται να ξύνουμε πληγές. Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει πλήρη εικόνα για το τι έχει κάνει ο Πατέρας για τον Παναθηναϊκό, ακόμη και πράγματα που κάποιοι δεν... φαντάζονται καν. 

Το κεφάλαιο Πατέρας έχει κλείσει επί του παρόντος για το τριφύλλι και τέτοιες συζητήσεις δεν οδηγούν πουθενά. Ένα «γιατί;» όμως εξακολουθεί να τριγυρίζει στο μυαλό όλων των ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΩΝ και η ερώτηση δεν πάει τόσο στον Πατέρα όσο κυρίως σε αυτούς που τον ανάγκασαν να αποχωρήσει αηδιασμένος. Θέλει… προσπάθεια να κάνεις έναν άνθρωπο που (εκτός από το ότι έβαλε ένα... σκασμό λεφτά που γράφτηκαν στο χιόνι) έτρεχε από το πρωί μέχρι το βράδυ για την ομάδα να ρίξει μαύρη πέτρα. Αυτά τα ολίγα…

Μη χάνετε το χρόνο σας...

Έτυχε (ξανά) σε μένα, θα έχει τύχει και σε εσάς εκατοντάδες φορές. Στην ουρά που περιμένω για μια πληρωμή δυο φίλοι του Ολυμπιακού… θορυβούν με την κλασική ατάκα. «Μας σφάξανε ρε μαλάκα πάλι στο μπάσκετ, δεν πάει άλλο»! Δεν άντεξα και μπήκα δυναμικά στην κουβέντα για να μάθω «που σας σφάξανε;» αλλά φυσικά έχασα το χρόνο μου. Γι’ αυτό σας λέω, μην ασχολείστε, αγνοείστε τους.

Οι άνθρωποι παίζουν ότι κασέτα τους βάλουν. Άνθρωποι από 15 έως 70 χρονών σου λένε τα ίδια και τα ίδια. Λέξη δεν αλλάζουν. Αυτά δηλαδή που διάβασαν σε κάποια από τις εφημερίδες τους. Γι’ αυτό (ή μάλλον ΚΑΙ γι’ αυτό, για να τα λέμε όλα) και οι δικές τους πουλάνε τόσες χιλιάδες φύλλα και οι δικές μας ελάχιστα. Διότι αν τολμήσεις εσύ να γράψεις τέτοια πράγματα θα σε πάρουν στο κυνήγι και θα σου πουν μην μας δουλεύεις. Στους άλλους τα υιοθετούν κιόλας και τα αναπαράγουν από στόμα σε στόμα.

Τον έσφαξε λοιπόν τον Ολυμπιακό η διαιτησία γιατί ο Διαμαντίδης φαίνεται (αν δεν είναι μοντάζ) να πατάει γραμμή στην τελευταία φάση. Σιγά τα αυγά θα πω εγώ. Το πως φτάσαμε στην τελευταία φάση θα μας πει κανένας; Το πως έγινε ντέρμπι από εκεί που κάναμε πλάκα στα παιδάκια και τον παππού τους και ετοιμαζόμασταν για τα «αντίο και αύριο σχολείο» θα μας πει κανένας; Δύο φάουλ όλα κι όλα τους σφύριξε στην τελευταία περίοδο μετά από εννιά λεπτά ξύλου και μιλάνε και από πάνω; Να έχεις ένα σωρό προβλήματα, να ΄χεις και δαύτους να σε ζαλίζουν χωρίς καν να καταλαβαίνουν τι βλέπουν.  

Αλλά πραγματικά σας λέω μην ασχολείστε. Μην χάνετε το χρόνο σας και την ψυχική ηρεμία. Δεν θα βγάλετε άκρη, σας το υπογράφω. Εδώ οι ίδιοι άνθρωποι έχουν πειστεί ότι τους αδικούν στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ θα κωλώσουν που τα χάνουν κιόλας και μάλιστα εύκολα; Δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση μαζί τους και κακώς αγωνιζόμαστε στα ίδια πρωταθλήματα. Αυτή είναι η αλήθεια…  

Όλα τα... λεφτά η άδεια!

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και συνάμα… απλά. Eτσι τουλάχιστον τα καταλαβαίνω με το φτωχό μου το μυαλό. Όλα τα λεφτά για τον Παναθηναϊκό είναι η εξασφάλιση της άδειας. Εκεί αρχίζουν και τελειώνουν τα πάντα για το τριφύλλι.

Αν καταφέρει στις μέρες που απομένουν να κλείσει τις τρύπες και να εξασφαλίσει το ΟΚ όλα μπορεί να γίνουν πιο εύκολα. Ναι, δεν θα εκτοξευτεί ξαφνικά η ομάδα, αλλά θα φύγει ο μεγαλύτερός της βραχνάς, αυτός που την απειλεί με διάλυση. Θα υπάρξει ξανά ζωή γιατί για την ώρα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Εχετε και εσείς διαπιστώσει απ’ όσα διαβάζετε τις τελευταίες μέρες πως σε αυτή τη θετική για τον Παναθηναϊκό εξέλιξη όλα θα ξεκινήσουν να λειτουργούν (ας το πούμε) φυσιολογικά. Και ο προπονητής πιθανότατα θα μείνει (έστω θα μπορέσει να γίνει μια σοβαρή κουβέντα μαζί του ρε αδερφέ και θα έχεις κάτι να του πεις) και κάποιοι Παναθηναϊκοί θα ζεσταθούν και θα βάλουν λεφτάκια και μεταγραφές θα γίνουν και γενικότερα η ομάδα θα αποκτήσει και πάλι ζωή.

Σε διαφορετική περίπτωση το όλο πλάνο κινδυνεύει να πάει σε πρώτη φάση άκλαυτο ή στην καλύτερη να κάνει πολλά βήματα προς τα πίσω. Γι’ αυτό και όλο το βάρος έχει πέσει στον συγκεκριμένο τομέα (προσωπικά πιστεύω ότι στο φινάλε θα έχει happy end) και οι πράσινοι δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο. Ούτε καν δηλαδή με την επικοινωνιακή παρουσίαση και προβολή του όλου εγχειρήματος ώστε να «ψηθεί» ο (μπερδεμένος) κόσμος και να το στηρίξει, κάτι ΕΠΙΣΗΣ πολύ σημαντικό. Διότι γνωρίζουν ότι η αναγκαία προϋπόθεση για να πετύχει η ιστορία είναι η άδεια. Αν γίνει αυτό θα τρέξουν και τα υπόλοιπα…  

Και τώρα τρέχουμε!

Το πρώτο βήμα προς τη σωτηρία έγινε, αλλά θα χρειαστούν πολλά ακόμη για να μετατραπεί ο Παναθηναϊκός σε αυτό που ονειρεύονται τα εκατομμύρια των οπαδών του. Σε αυτό που πήγε να γίνει στο ξεκίνημα της πολυμετοχικότητας, αλλά διαλύθηκε εκ των έσω από τους γνωστούς – άγνωστους.

Για την ώρα τα σενάρια τρόμου περί χρεωκοπίας και Πρωτοδικείων φαίνεται να απομακρύνονται και ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να σταθεί στα πόδια του. Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα και τουλάχιστον αυτό νομίζω πως είναι κάτι που το έχουν ορθά επικοινωνήσει όσοι ασχολούνται με το εγχείρημα.

Η προσπάθεια που απαιτείται από εδώ και στο εξής είναι μεγάλη και εκτός από χρήματα θα χρειαστούν γερά στομάχια αλλά και ενότητα. Πραγματική και όχι με ημερομηνία λήξης σαν αυτοί που υπόσχονται όσοι διέλυσαν τον Παναθηναϊκό. Σε βάθος χρόνου θα κριθούν όλα αυτά και κυρίως στα δύσκολα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι οι πραγματικοί Παναθηναϊκοί πρέπει να είμαστε ΜΑΖΙ.

Εχω ξαναπεί πως η προσπάθεια που καταβάλει ο Γιάννης Αλαφούζος μπορεί να είναι δύσκολη, μπορεί κατά πολλούς να μην έχει αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας αξίζει ωστόσο τη στήριξη όλων των Παναθηναϊκών. Και όπου μας βγάλει. Κανείς δεν ξεχνάει πως βρέθηκε μέχρι εδώ το τριφύλλι, ούτε τα εγκλήματα του πρώην (;) μεγαλομετόχου. Για την ώρα όμως πρέπει να μπουν λιγάκι στην άκρη, διότι σε διαφορετική περίπτωση το μόνο σίγουρο θα είναι η διάλυση της ομάδας και η… ευτυχία των απέναντι.

Προσωπικά έχω γράψει εδώ και χρόνια για την αναγκαιότητα οριστικής φυγής του Γιάννη Βαρδινογιάννη (και κατ’ επέκταση της οικογένειάς του) από το τριφύλλι. Η κίνηση που έγινε είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και απομένει να οριστικοποιηθεί μετά το πέρας ενός διαστήματος στο οποίο ουσιαστικά το σωματείο του Αλαφούζου θα είναι διαχειριστής του ποσοστού του Τζίγκερ.

Το γιατί όλα αυτά δεν έγιναν νωρίτερα και έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ είναι μεγάλη ιστορία, την έχουμε εξαντλήσει και στην παρούσα φάση πουθενά δεν οδηγεί η επανάληψή της καθώς και οι τελευταίες μάσκες έχουν πέσει. Πριν όμως από την επανάληψη του ποιος φταίει για το ότι ήρθαμε στο τραγικό αυτό σημείο (μόνο οι αφελείς και οι στημένοι δεν έχουν καταλήξει), προέχει η σωτηρία του Παναθηναϊκού και εκεί πρέπει να εστιάσουμε ΟΛΟΙ. Και όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι…

Ξυπνάει… και το σηκώνει!

Δεν σηκώνει πολλές αναλύσεις το ματς στο ΣΕΦ, είναι εύκολο για να το κατανοήσει κανείς. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε και έχασε. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Αλλωστε από αυτόν εξαρτάται η όλη η ιστορία, στο χέρι του ήταν και είναι τα πάντα.

Με αυτή τη λογική το τριφύλλι εξακολουθεί να είναι το απόλυτο φαβορί καθώς είναι σχεδόν απίθανο η ομάδα του Ομπράντοβιτς να μην σπάσει έστω και μια φορά μια έδρα που έχει χρόνια χαρακτηριστεί ως εξοχικό (το Ελληνικό είναι η γκαρσονιέρα). Οι πράσινοι στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα ήταν τραγικοί, εκτός τόπου και χρόνου. Τη διαφορά στην ποιότητά τους την έδειξαν όταν σε ένα δίλεπτο τούμπαραν το ματς, αλλά αυτό δυστυχώς κράτησε ελάχιστα και το πάρτι πήρε αναβολή.

Είναι αλήθεια πως το ιδανικό τάιμινγκ για να ανατρέψεις το προβάδισμα είναι στο πρώτο ματς και υπό αυτή την έννοια χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία. Ήταν όμως απλά μια μάχη και όχι ο πόλεμος. Προσοχή χρειάζεται τώρα μην κοιμηθεί κανένας Θεός, να τους κάνουμε το 1-1 στο ΟΑΚΑ και μετά όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Επαναλαμβάνω πως θα είναι τεράστια έκπληξη να μην τους σπάσεις την έδρα, οπότε αυτό αργά ή γρήγορα θα συμβεί.

Για τη διαιτησία δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Οι Παναθηναϊκοί είδατε τι έγινε (αν και αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία), οι απέναντι και να τα πούμε δεν νομίζω πως θα τα καταλάβουν καθώς δεν το κατέχουν το άθλημα. Αλλωστε, η τελευταία φορά που σήκωσαν ευρωπαϊκό ήταν όταν ακόμη είχαμε... δραχμές και από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Κοιτάμε μπροστά και συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε την ομάδα που μας έχει χαρίσει αστέρια πολλά…

Πονάνε όσοι αγαπάνε…

Δύσκολη βραδιά η συγκεκριμένη κυριακάτικη για τους περισσότερους φίλους του Παναθηναϊκού. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησα τον τίτλο αυτό. Και επειδή θεωρώ ότι μπορώ να νοιώσω και να περιγράψω τα συναισθήματα του οπαδού θα γράψω το συγκεκριμένο κομμάτι για να περιγράψω την κατάσταση.

Σε σχέση με τα προηγούμενα ματς λοιπόν ο κόσμος ήρθε στο ΟΑΚΑ. Όχι, τίποτα τρελά πράγματα, αλλά κάτι παραπάνω από ένα δεκάρικο το είχε. Καλά ήταν, μην ζητάμε και υπερβολές. Οι περισσότεροι ωστόσο παρότι είχαν όλη την καλή διάθεση να ενισχύσουν την ομάδα, δεν μπορούσαν να το βγάλουν, τουλάχιστον σε διάρκεια. Κάτι τους φρέναρε. Με αποκορύφωμα το ζωντανότερο κομμάτι της κερκίδας, το πέταλο δηλαδή του Φορέα που είχε εξάρσεις αλλά και εντελώς νεκρά (και φυσιολογικά θα έλεγα) σημεία.

Ο περισσότερος κόσμος σαν να είχε ένα πλάκωμα στο στήθος, σαν κάτι να τον βάραινε. Σαν να έβλεπε μπροστά του ένα φιλμ με τα πριν, τα τώρα και τα προσεχώς. Και δεν είχε από κάπου να πιαστεί, έψαχνε και δεν έβρισκε την ελπίδα. Στην κερκίδα των επισήμων ο Σωτήρης Κυργιάκος ως θεατής και στο χορτάρι ο τίμιος αλλά λίγος Σαριέργκι. Στα κιτρινόμαυρα ο Λύμπε, αυτή η παιχτούρα που η αφίσα του παραμένει σε τόσα και τόσα δωμάτια ξανά σαν αντίπαλος της ομάδας ΤΟΥ.

Από την άλλη το μεγαλύτερο ταλέντο που ανέδειξε τα τελευταία χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο να κουνάει μαντίλι, επειδή δεν μπορούμε να τον καλύψουμε. Αυτό το παιδί θαύμα την κάνει για την Πάρμα ενώ υπό νορμάλ συνθήκες θα έμενε για πλάκα στην Παιανία. Μέχρι και ο Καραγκούνης, ότι πιο ζωντανό διαθέτει αυτή η ομάδα,  μπήκε και στο πρόσωπό του δεν είχε τη γνωστή διάθεση, αφού οι αμφιβολίες για το αύριο τον βάραιναν.

Στον πάγκο ένας άνθρωπος που έκανε «παπάδες» φέτος να αποθεώνεται από τον λαό, μα κανείς να μην μπορεί να πει αν θα είναι και του χρόνου μαζί μας. Θέλει κι αυτός κάποιος εγγυήσεις και για την ώρα δεν τις έχει δει. Πέρσι το καλοκαίρι έφυγαν ο Σισέ και ο Ζιλμπέρτο, φέτος κανείς δεν ξέρει που θα σταματήσει το κοντέρ και τα πάντα μοιάζουν να είναι στον αέρα.

Εξασφαλίσαμε έστω και με κόπο τη θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ και δεν ξέρουμε αν θα πάρουμε την άδεια να παίξουμε. Γενικώς ο κόσμος ψάχνει πράγματα να χαρεί και δεν βρίσκει. Όλα είναι ανοιχτά, όλα είναι στον αέρα. Ακόμη και το σχέδιο του Αλαφούζου, που ΟΛΟΙ πρέπει να στηρίξουμε σχέδιο σωτηρίας είναι και όχι εκτόξευσης. Στη λογική του βλέποντας και κάνοντας.

Δεν το γράφω αυτό το κομμάτι για να σας κάνω μαύρη τη ζωή. Κανείς μας άλλωστε δεν θα αγαπήσει περισσότερο ή λιγότερο τον Παναθηναϊκό επειδή κάτι δεν πάει καλά. Τα ξέρετε άλλωστε και τα ξέρουμε. Και μακάρι να βρεθεί μια λύση, μακάρι να ξυπνήσουμε από αυτό το κακό όνειρο που ζούμε και να γίνουν όλα όχι απλώς όπως παλιά, αλλά και καλύτερα. Νομίζω πως αυτός ο κόσμος, αυτή η ομάδα, αξίζουν σαφώς μεγαλύτερες χαρές. Και στον τομέα που ο καθένας μπορεί θα πρέπει όλοι να βοηθήσουμε για να έρθουν ξανά.

Θράσος χωρίς όρια!

Η λέξη θράσος είναι πολύ μικρή για να περιγράψει ακόμη και σήμερα τη συμπεριφορά τους, άσχετα αν επί της ουσίας βρίσκουν και τα κάνουν, αφού στον τομέα του παρασκηνίου και των εντυπώσεων εσύ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ.

Η ομάδα που έχει καταστρέψει το ελληνικό ποδόσφαιρο και βρίσκεται πίσω από ΚΑΘΕ βρωμιά έκανε διαρροή και μίλησε για αλλοίωση των πλέι οφ. Είναι από τις στιγμές που ακόμη και ο Τσάκας θα πρέπει να αισθάνεται… αδικημένος για τα γιαούρτια που έφαγε διότι αν μη τι άλλο θα έπρεπε να τα μοιραστεί μαζί τους.

Την ομάδα που αλλοίωσε ξεκάθαρα ΚΑΙ το φετινό πρωτάθλημα την πείραξαν δυο σφυρίγματα στα πλέι οφ. Το γκολ που ακυρώθηκε του Λυμπερόπουλου (λες και θα τελείωνε το ματς) και ένα πέναλτι για το οποίο φωνάζει ο ΠΑΟΚ. Φυσικά, ακόμη και στα πλέι οφ που (υποτίθεται πως) αλλοιώθηκαν ξεχνάνε την πεναλτάρα στον Κουύνσι την πρώτη αγωνιστική. Τότε που θα κέρδιζε ο Παναθηναϊκός και οι Δικέφαλοι θα ξεκινούσαν τα μπάνια.

Μα βασικά ξεχνάνε πως πήραν ΚΑΙ τον φετινό τίτλο. Τις αναβολές από το πουθενά στα παιχνίδια, τα ΣΤΗΜΕΝΑ επεισόδια με την αστυνομία, τα σερί χειρουργεία στα ματς με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ (και όχι μόνο), τα φιλικά με τα παραρτήματα και ένα σωρό ακόμη προκλήσεις. Πραγματικά δεν έχει νόημα να καθίσει κανείς να τα αραδιάσει ξανά. Βασικά δεν θα τα καταλάβουνε κιόλας, αφού έχουν συνηθίσει να τρώνε αμάσητα και αναπαράγουν αυτά που τους λένε τα (ουκ ολίγα) φερέφωνα της διοίκησής τους. Μην χάνουμε και τζάμπα το χρόνο μας μαζί τους.

Απλά φαίνεται πως ακόμη και έτσι τον Παναθηναϊκό τον τρέμουν. Το χουνέρι που πήγαν να πάθουν φέτος τους έχει κάνει ακόμη πιο γραφικούς και παίρνουν μέτρα πριν καν ξεκινήσει η καινούργια σεζόν. Και ακόμη είναι πολύ νωρίς. Αν χρειαστεί θα βιάσουν ακόμη περισσότερο τη λογική, θα σπάσουν κάθε ρεκόρ γραφικότητας. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια και αυτοί στο ψέμα...